♥ Van Kalkar Wunderland naar het ziekenhuis | Leven met een hersenletsel II

De Duitse EHBO ‘er van Kalkar Wunderland was mijn beste vriend. Ik sprak non stop in het Duits (ik wist niet eens dat ik het kon), even was ik in totale shock. Een shock die mij even overeind hield. Met mijn mummyhoofd (van het verbinden) liep ik naar de auto. Bij de ingang van Kalkar Wunderland zakte ik in elkaar.

In het eerste deel van Leven met een hersenletsel ongeluk in achtbaan vertelde ik over het ongeluk. In het tweede deel wil ik je meer vertellen hoe het verder liep. Hoe ik van Kalkar Wunderland in het ziekenhuis terecht kwam en hoe ze mij daar achteraf verkeerd behandeld hebben. In deze blog komen niet veel tips aanbod om het leven makkelijker te maken. Maar ik wil eerst goed mijn verhaal vertellen zodat het duidelijker is wat ik precies heb. Hierdoor kan je de blog en mijn situatie nog beter begrijpen.

Van Kalkar Wunderland naar het CWZ

Tijdens de tweede afdaling in de boomstamattractie ging het dus mis. Veel dingen die er toen zijn gebeurd kan ik mij maar met vlagen herinneren. Alsof ik het ooit ergens in een film gezien heb. Zo herinner ik mij overigens veel meer dingen die erna zijn gebeurd. Maar van andere hoorde ik later dat ik werd opgewacht bij de uitgang van de boomstamattractie door de EHBO. Ik praatte non stop in het Duits tegen de EHBO´er alsof het mijn beste vriend was. En ik spreek helemaal geen Duits, en zo praat ik ook nooit tegen onbekende. Ik ben meer iemand die de kat uit de boom kijkt. Samen liepen we naar de EHBO post waar hij mijn hoofdwond werd behandeld. Daar maakt ik nog de ene grap naar de andere, toch stuurde hij ons door naar het ziekenhuis gezien de klap die ik had gemaakt.

Inspirational quote Bijzonder Plekje Boek Marleen Brekelmans review leef geniet

Als mummy door Kalkar Wunderland

In mijn mummy look, mijn hoofd zat geheel verwikkeld in verband, liepen wij naar de uitgang van Kalkar Wunderland. Daar zakte ik inelkaar, de pijn was echt onbeschrijfelijk. Ik merkte dat ik onwijs veel moeite had om wakker te blijven en de wereld werd in grote blur.  Met een paar pijnstillers en ondersteuning kreeg ik het nog voorelkaar om bij de auto te komen. Maar de rit naar het ziekenhuis was een ware hel. Elke hobbel, bocht en optrekken deed nog meer pijn. Tegelijkertijd was alles wazig en nog steeds had ik moeite om niet weg te vallen.

Eenmaal aangekomen bij de Eerste hulp van het CWZ in Nijmegen moest ik mijn verhaal doen, ik wilde beginnen met praten maar er kwamen geen woorden uit mijn mond. Ik probeerde het nog een keer en weer kwam er niks uit. Focus! Een paar woorden lukte, maar de juiste woorden kon ik niet vinden. Hoe heet zo´n ding nou waar ik in zat? Wat is er eigenlijk gebeurd? Vroeg ze nou iets?

diaryblog all lovely things

Verplichte bedrust

Verkeerde diagnose en bedrust

Ik hoefde niet lang te wachten bij de Eerste hulp in de wachtkamer. Helaas wel in de behandelkamer. Daar kon ik niet meer wakker blijven. Ik viel de hele tijd in slaap en toen de arts eindelijk kwam kon ik iets makkelijker op woorden komen. Toch moest mijn moeder veel invallen omdat ik dingen niet meer wist of er niet op kon komen. De arts had mijn huid terug geplakt op mijn hoofd en hij vond dat ik er nog goed uitzag. Ja zet een indo een uur in de zon en je bent bruin. Een beetje kortzichtig om daarop te oordelen… Daarnaast was ik niet flauwgevallen en had ik niet overgeven. Het kon dus geen hersenschudding zijn. De diagnose wat rusten en dan gaat het wel over. Mocht ik warrig gaan praten (volgens mij deed ik dat al…) dan moesten we contact opnemen. Ik kreeg zelfs geen wekadvies!

En toen…

De eerste weken heb ik bijna non stop geslapen. Gewone dagelijkse handelingen waren niet meer gewoon. Ik wist soms echt niet wat ik met een tandenborstel moest doen, liet dingen uit mijn handen vallen omdat ik er geen controle over had, kon niet op woorden komen en bewegingen om mij heen kon ik niet verwerken. Midden in een gesprek kon ik gewoon stoppen met praten omdat ik was vergeten dat ik een gesprek aan het voeren was. Af en toe wist ik niet meer hoe ik moest lopen, letterlijk alles koste mij heel veel moeite. En dit zijn maar een paar voorbeelden… Na een maand was dit nog steeds zo en toen kwam ik in behandeling bij de neuroloog in het CWZ.

Genieten van de zon

Geniet van de kleine dingen!

Weer terug naar het ziekenhuis

Bij de neuroloog moest ik een aantal testen doen, de één ging wel okey, de ander niet. Ik kreeg een MRI, een psychologisch onderzoek in drie keer omdat het te zwaar was om het in één keer te doen en er werd een röntgenfoto gemaakt van mijn nekwervel. Daarnaast kreeg ik een zenuwonderzoek omdat ik pijn niet voelde. Als ik bijvoorbeeld iets uit de oven moest pakken vergat ik dat het warm was en pakte ik het gewoon met mijn handen. Normaal doet dit pijn, maar ik voelde het nauwelijks. Gelukkig was de grote conclusie dat er geen grote schade was aan mijn hersenen. Uiteindelijk noemde ze het een hersenkneuzing. Hierbij is er wel hersenweefsel beschadigd. Achteraf hadden ze mij toen dus gelijk op moeten nemen. Maar gelukkig is er niks ernstigers gebeurd.

Blóðberg thee uit ijsland

Creëer kleine momenten waarvan je kan genieten

Naar aanleiding van de conclusie van de onderzoeken werd ik doorgestuurd naar revalidatiekliniek Groot Klimmendaal.  De plek waar ze je niet meer beter kunnen maken, maar waar ze het leven wel makkelijker kunnen maken. Meer hierover in het volgende deel van Leven met een Hersenletsel.

Dat je leven in een paar onverwachte seconde kan veranderen is dus echt een feit. Soms denken wij dat we overal controle over hebben, maar soms gebeurd er iets groters. Iets wat wij niet in de hand hebben. Daarom haal alles uit je leven en geniet van de dingen die je nu doet. Zelfs van de dingen die o zo normaal lijken, want zo normaal is het niet!

Haal jij alles uit jouw leven? Van welke kleine dingen kan jij het meest genieten?

Share Button

All Lovely Things

Leuk dat je mijn blog leest! Ik vind het zeker leuk en nuttig als je een een reactie achterlaat in de comments. Wie weet leer ik nog wel iets van jou! Volg je me ook al via mijn Social Media kanalen voor meer lovely things?

You may also like...

4 reacties

  1. Marije schreef:

    Wauw, helemaal stil van. Mooi dat je dit deelt. Wat een sterke en positieve vrouw ben jij toch!

  2. Kim schreef:

    ik wist nog niet hele verhaal, maar heftig Man! 😘

  3. Manon schreef:

    Wow wat heftig, ik heb je vorige verhaal ook even gelezen en schrok er wel van zeg. Ik vind die boomstammen altijd zo gevaarlijk, je moet jezelf gewoon echt goed vasthouden. Wel echt goed hoe je in jet leven staat, ik geniet er zelf ook wel echt van maar vind ook dat veel meer mensen dat eigenlijk zouden moeten doen

  4. Dennis schreef:

    Ja heftig. Ik had vanmorgen deze post nog niet gezien. ❤️

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Volg mij
Wil je op de hoogte blijven van mijn nieuwe posts op All Lovely Things? Vul dan hier (geheel gratis) je e-mailadres in.
Je ontvangt een e-mail wanneer er een nieuwe lovely posts online staat! Love, Mandy
Powered By WPFruits.com